idealno&pragmatično

Pop iz pepela

Slušajući muziku koju mi dotura ažurnija polovina nasdvoje koja svake noći požnje po celu jednu oranicu neta u potrazi za rajskim plodovima, pa onda svako odvaja žito od kukolja (mada de ponekad desi da ono što meni ispadne žito, kod njega obično završi ko kukolj i obratno :)), u plejeru sam napravila stalnu turneju benda Saturday Looks Good To Me. Predgrupe su im, u zavisnosti kako mi se ćefne, obično The Ruby Suns, His Name is Alive ili Vampire Weekend.

I to mi je sveto mest, osedim po pramen svaku noć ispisujući krug oko ovog pop svetilišta. E, sad, što ja tu petljam horor i siroma Kadijevića i čari Branke Pujić koja uništava živote mladih popova, kad je reč o popu, a urednica Hupera reče da neće da čuje da njen magazin čitaju oni kojima je prva asocijacija na pop Amfilohije.

Evo ovako, kada slušam Saturday Looks Good To Me  u isto vreme vidim Elvisa kako šapuće u mikrofon vršeći egzorcizam nad kartonskim brusevima što liče na spomenike za sike, vadeći iz njih srca što preskaču preko zategnutih formi refrena i Prislijevih kukova, u isto vreme vidim i Prislijev znoj, vidim Badija Holija kako cepa pantalone i kako ga kupe sa zgarišta nakon avionske nesreće. Saturday Looks Good To Me, kao i delimično bendovi koji mu sviraju ko predgrupe (zato su predgrupe) otišao je jednom potpuno neistraženom stazom pop muzike. Recimo onom na koju je nabasao Piter Bogdanovič kada je snimio Poslednju bioskopsku predstavu. Pohod na poprište pop muzike, emocija koje je izazivala, strasti što ih je raspalila, kao na poprište prave velike saobraćajke.

Jer ona je to bila. Sada više nije, u većini slučajeva. Ok, prozovite me nekrofilom, ali u muzici ovog benda ima nečeg jezivog u načinu na koji priziva duhove ovog starog popa. Na način na koji se ponovo obraća nekoj Peg (setimo se Pegi Sju) kao da Peg u međuvremenu nije pretrpela po koju plastičnu operaciju, kao da Peg u međuvremenu nije našla pare za svoj stan u kom jebiga sad čuči sama (velika prevara zapadnog kapitalizma i liberalizma - možeš sama, zaradi pare, uzmi ključ od stana i onda jebeno umri sama jer si se usput pogubila radeći za nas). Saturday Looks Good To Me pohode stanove ovakvih Peg i nude joj rasečeni kartonski brus, taj spomenik za sike, onaj u kom je nekad bila zarobljena, donose joj kusur za cenu koju je platila oslobađajući se od mame i od dečka i od direktora škole. Da se vrati sebi. Da Peg ponovo poželi ono što je nekada želela, da ponovo nauči ono čega su je "oslobodili".

Otuda su Saturday Looks Good To Me ujedno sablasni i romantični, pravi nekrofilski pohod na zgarište pop muzike, možda jedini koji trenutno možemo sebi da priuštimo, jer je većina ostalih pop bendova krenula u paralelne, matriks dimenzije, replicirajući užitke, kuvajući po receptima starih majstora.

Jer kako objasniti oprljke na koje nailazim slušajući album Green Mansions. Yelling i Leave Home sa ovog albuma su distorzije, ali toplije od onih koje sa sve većom mukom prave Sonic Youth udaljujući me od sebe mučnom brakorazvodnom parnicom. Ove krhotine od po par minuta, u sklopu celog albuma imaju poseban smisao. Kao ostaci ploča sa zgarišta na kom su izgorele ploče Elvisa, Badija Holija, duhovi iz prošlosti, sablasni ostaci romantične prošlosti koja, čak i u takvom jednom nekrofilskom pohodu, uspeva da bude spašena. Jer je niko drugi ne pohodi, jer je gleda kao muzej, autistično zadovoljstvo ili primer pogubnosti pop kulture.Saturday Looks Good To Me, vide da na tom zgarištu ima još živih koje valja spasiti. Jer su te večeri igrali iz sveg srca.

U sred jebenog ispraznog dvaesprvog veka u kom se više misli nego što se oseća, jer se očekuje da se sve što se oseća dobro promisli, inače se čovek ne može ovajditi, Saturday Looks Good To Me zvuče kao krstaši što melodiji vraćaju dušu.

Glowering Gaze (Green Mansions)

And I was the last of a line

Surpassed by every other one

And mine was the name

That would come to flame

Stopped in the night

Where the endless bright

Was where you did belong

Drunk on the gleam

Of some brightened beam

Some useless trivial song

 

I naslovna, Green Mansions:

Green houses up and down the sides of the mountain

Green houses all on fire up and down the mountain

That’s how I’ll remember now

I sound like everyone else

But only when I talk to you I sink into the side of the room

And every other day Is how I’ll remember now.

Dakle, ovaj bend je apsolutno svestan beznadežnosti romantike, istrošenosti pop pesme, činjenice da je ona na samrti, da je iskorišćena za potrebe koje smo imali, ali oslobađa stida i daje mogućnost da se, čak i ako su to pre tebe svi mogući rekli, kažeš ono što iskreno osećaš, da se u kabanici vratiš na pljusak i pokupiš ono što je ostavljeno da kisne. I ne budeš postiđen.

Jer, okrenite se oko sebe, pop pesma se prokurvala i rodila je konzervirane pesme i gomilu kritičara, ciničnih do zla boga (s punim pravom). Ali očigledno ima još duša kakvi su Saturday Looks Good To Me koji uspevaju da izgovore reči ne misleći o tome što su to jebena opšta mesta, ako ih izgovaraju iskreno.

E, sad, predgrupe winampa u pop groznici. The Ruby Suns muzički imaju taj arheološki pristup, tu želju da konstatuju smrt i u isto vreme probude život pop pesme, mesto da lažu da se u međuvremenu ništa nije desilo. S tom razlikom što se kod njih ova namera oseća, pa tako morate da premotavate dobrih prvih par minuta pesme da baje naprave odstupnicu od pop pesme, neku vrstu izgovora: sad ću da svršim, pa molim vas da izvinete. Ali, ipak Ruby Suns imaju u sebi taj zov koji imaju i Saturday Looks Good To Me, taj sablasni pogled na stari pop na koji se opasno ložim. To priznanje da je reč o uspavankama koje su nekada palile, koje su značile, koje priznaju emociju ljudi, onih što su igrali na koncerima po domovima kulture, iako ih je posle, kao u usporenom snimku Titanika odnela furija. U pitanju su prave avanture u potrazi za Svetim Gralom pop pesme.    

I nije slučajno, uprkos mom proseravanju, što i The Ruby Suns i Vampire Weekend koriste te tribalne ritmove kojima pokušavaju da zalepe pop pesmu kao što dete sastavlja rascopani kristalni ukras oho lepkom iz pernice, što odlaze iz Los Anđelesa na Novi Zeland u potrazi za mestom novih vibracija. Kao da traže neke nove školjke u kojima mogu da čuju izgubljenu, istrošenu melodiju na novi način, da uhvate novi zalet u talase na kojima se nekad glatko surfovalo.

Za kraj, His Name is Alive, koji nije slučajno predgrupa, jer je u bendu svirao Fred Tomas, frontmen Saturday Looks Good To Me, pisac svih bisernih stihova ovog benda koji mi s vremena na vreme spašava život. 

In your heart a voice

So good and its yours

Drives me wild

Drives me to another state

Poslušajte kako peva ženski vokal, potpuno izgubljen u jednom klubu u koji svraćaju duše koje žele samo da čuju svoju pesmu i nađu srodnu dušu. Ima li išta iskrenije od toga?    

Obznanili nasdvoje u 15. kolovoz 2008 22:18:27