idealno&pragmatično

The Tom Fun Orchestra - You Will Land with a Thud (Company House)

Sa izopačenim sistemom vrednosti koji svoju kulminaciju doživljava možda baš i ovih dana, imamo situaciju u Srbiji da je rokenrol postao neki parametar normalnosti, prosečnosti, muzika za odlikaše... Oni koji bi po nekom sledu stvari trebalo da se bave rokenrolom - odmetnici svih fela, problematične vrste, boemi ili genijalci ili sede kući ili se vesele na splavovima.

Zato nam je scena manje više takva kakva je, bendovi su zakopčani do grla u svom izrazu i praktično se nikome ne obraćaju što se vidi i po posetama na njihovim koncertima - kad neko skupi 200 ljudi na nastupu momentalno biva proglašen za zvezdu.

S druge strane, ni na Zapadu stvari nisu mnogo ružičastije u industriji zabave. Zato i ne čudi da je u poslednjih nekoliko godina pojačan interes za "dertovskom" muzikom različitih nacionalnih tradicija pomešan sa raznim derivatima rok muzike. Tamošnja raja se izgleda seče na to - primeri Nemanje i njegovog No Smoking Orchestra, pa onda Đina Banane i Kultur Shocka, zatim Beirut, prosečne skupine Devotchka do nešto boljih Gogol Bordello, dovoljno su jaki argumenti za potkrepljivanje ove teze. Krv nije voda, dosta poklonika ovi bendovi imaju i ovde.

Tom špilu aduta sasvim sigurno treba pridodati i kanadski nonet The Tom Fun Orchestra sa ostrva Nova Scotia. Predvođen potomkom austrijskih Cigana Tomom koji je vokalna inkarnacija Toma Waitsa, ovaj bend na svom debiju uliva svežinu u uveliko izraubovan izraz. Prirodan miks ciganskog i irskog folklora na tragu besmrtnih The Pogues sečen je širokim dijapazonom roka, a tajna ovako skladnog braka možda se krije u imenu jednog od producenata ploče - nekadašnjeg kralja ulice Gordona Ganoa, vođe sastava Violent Femmes.

Banda u svom okrilju ima i trubu i bendžo i gitaru i bubnjeve i ženske glasove uz podrazumevajuću GanciPaganini violinu, poređane i podmazane tako da rakija (dunja?) sama od sebe klizi niz grlo tokom boravka u omiljenom lokalu. Ni na tekstove nema zamerki - sve odreda spomenici boemiji, odmetništvu i teškom životu (npr.  u Behind The Fence: We were ugly, we were poor/Severely disillusioned by the make-believe they taught to us at school/We were beautiful, we were wild/Happily rejected we were drunk/but we were nobody's fool/Taking my blues away) , uz duhovito ruganje mediokritetstvu srednje klase, no to je samo deo priče. Obavezna lektira za ljubitelje svih navedenih bendova do sada, plus Mano Negra i meni omiljene ciganske svirce svih vremena Les Negresses Vertes, ali ne i za odlikaše s početka teksta.

If you’re only here looking for random satisfaction
Go run off with the others gone out looking for some action
And leave me to my tricks & quirks & strange imagination
I’ve got letters to write to Elvis corresponding inspiration
Now tilt your head & say you’re so strange it’s the standard reaction to me

The last of the curious thieves

And it comes to you in the middle of the night
When you analyze your mistakes and how you’ll never get them right
And you swallow all your words with the bitter taste of regret
If I get up on time tomorrow I’ll do my best to change it

I walked on down to the shoreline by the trees
I saw her skipping rocks she had bruises on her knees
I took one step forward but then
I backed away she’s the daughter of salvation– not for me

The last of the curious thieves

If you’re only here looking for random satisfaction...

Obznanili nasdvoje u 8. srpanj 2008 2:20:50