Postovi
Virus - The Black Flux (Season of Mist)
E ovde sam vas čekao!!! Zna se da, uz ostale vladajuće stereotipe, metalce bije glas da su glupi, zatucani i... zarobljeni u prošlosti. Dok čovek sluša drugi album norveške trojke Virus može samo da se nasmeje na takve prepametne konstatacije vrsnih poznavalaca popularne kulture.
Ovaj sastav nije tikva bez korena: njen mastermajnd je dokazani muzički genije Carl-Michael Eide, nekada bubnjar i pevač legendarnog, kultnog, fenomenalnog pionirskog sastava Ved Buens Ende, čiji jedini LP Written in Waters i nakon 12 godina pleni svojim avangardizmom i originalnom vizijom koju je malo ko od tada umeo da isprati. Nije bez značaja činjenica da je Eide svirao i na jednom od ranim demo snimcima sadašnjih metal titana Satyricon i nekadašnjih metalaca grupe Ulver. Nakon raspada VBE, Eide sarađuje sa još jednom perjanicom norveškog avangardnog metala - grupom Dødheimsgard (svirao na poslednje dve ploče ovog sastava).
Osim blacktrash sastava Aura Noir, Eide, ovog puta u ulozi pevača i gitariste predvodi i Virus, sastav koji je 2003. svojim debi albumom Carheart jasno stavio do znanja da ima moć i sposobnost da uzme svoj deo prostora u sazvučju čije su koordinate svojim delima ocrtali genijalni (norveški) sastavi In the Woods..., Solefald, Ulver i, naravno, kraljevi, Arcturus.
Čuveni astronom Kepler je jednom za sazvežđe rekao da je to skup zvezda koje sasvim slučajno stoje jedna pored druge, i zaista ova tvrdnja je u ovom kontekstu potpuno umesna jer spomenute, vrlo različite sastave, spajaju samo koreni u norveškom blek metalu i ljubav prema neizdrkanom muzičkom eksperimentisanju u kome je samo nebo granica. I naravno, to što su svi odreda sjajni.
U međuvremenu, Eide (sada pod imenom Czral) je 2005. doživeo tešku saobraćajku u kojoj zamalo nije izgubio glavu. Mnogi su se pitali da li će, s obzirom na okolnosti, uopšte biti u stanju da ponovo zasvira. Ipak, sudbina je prema njemu i njegovim slušaocima bila milostiva i on se, nakon jednog neuspešnog reformisanja Ved Buens Ende, nedavno vratio sa drugim albumom svog sastava koji polaže legat na kontinuitet u odnosu na zvučnu zaostavštinu svojih vrsnih prethodnika.
Već pri prvom slušanju, upada u uši sličnost sa kultnim, neverovatnim La Masquerade Infernale, drugim albumom sastava Arcturus, koji je još davne 1997. podigao dosta obrva na prilično konzervativnoj blek metal sceni radikalnim raskidom sa blek metal dogmom. Godine ništa nisu naudile sjaju ovog izdanja, a sad stiže i ovaj njegov, svojevrsni duhovni produžetak, utemeljen i u Ved Buens Ende zaostavštini.
Dosta bolje (čitaj čistije) snimljen od svog prethodnika, The Black Flux u sebi krije dosta prepoznatljivih čudnovatih kompleksno-jednostavne gitarske mistike (npr. zapanjujuća Archives i ništa manje atraktivna naslovna numera) i sada već čuveno "krunersko" Eideovo pevanje. Prilično mračan, a opet neodoljiv, uvrnuto pozitivan, ovaj album u sebi krije pregršt genijalnih minijatura, počev od prepoznatljivog i originalnog zvečećeg gitarskog tretmana do brzih i naglih promena ritma i raznolikih ideja na meniju koje svedoče o tehničkom savršenstvu i širini ove ploče.
Žanrovski beskrajno šarolik, sa uticajima koji se kreću od polaznih treš (npr. grupa Voivod) i blek metal tačaka preko radova grupe Tortoise ili genijalnog zanesenjaka Scotta Walkera do neočekivanih rukavaca koji koketiraju čak i sa džez (nesputanost) i rege (bas linije) izrazom, The Black Flux je nerešiv rebus za sve muzičke kritičare i izvor radosti i uživancije za sve prave muzičke avanturiste. Ako sebe ubrajate među takve, obavezno probajte.
Obznanili nasdvoje u 22. prosinac 2008 1:18:24
